کیفیت: گم شده صنعت کارتن سازی

کد مصاحبه: ۲۳۱ - تاریخ درج: ۱۳۹۱/۰۴/۰۳ - مشاهده: ۵,۹۳۹

سید احمد سید حسینی ناگفته های بسیار و گلایه های فراوان دارد. فشارهای اقتصادی و رقابت های ناسالم بازار، شرایط تولید را به ویژه در بخش کارتن سازی به عنوان صنعتی مادر، دشوار و دشوارتر ساخته است

رای: ۳.۰۰
توسط ۱ کاربر - رای دهید
سید حسینی راه کارهایی ارائه می دهد که خواندنی است.گفت و گو با وی در فضایی دوستانه به انجام رسید. با آرزوی رفع معضلات و مشکلات این صنعت، حاصل این گفتگو را در ادامه می خوانید.
این شرکت از سال 1380 شروع به کار کرد و در سال 1386 به صورت رسمی وارد بازار شد.
در این سال ها، حسینی به همراه یکی از سرداران ارتش، تیمسار رهنمافر شروع به کار کردند که حسینی کار مالی و تیمسار رهنمافر کارهای ساخت و ساز را انجام دادند.
حسینی در این سال ها، درگیر کارهای واردات و خرید دستگاه ها بود.

دستگاه ها از چه کشوری وارد شد؟

از چین وارد کردیم و 2 دستگاه نیز از شرکت صنایع شهید باقری دریافت کردیم که این دو دستگاه کپی دستگاه آلمانی هستند.
ماشین های تولید صنایع شهید باقری از دستگاههای کره ای و چینی بهتر است و ما از آنها رضایت کامل داریم.کارخانه در شهرک صنعتی عباس آباد قرار دارد . در فاز اول 2200 متر زیر پوشش قرار گرفت . 1200 متر فضای سوله در یک طبقه و 600 متر فضای اداری، آزمایشگاه و دفاتر متخصصین. دستگاه ها شامل دستگاه های چاپ فلکسو چهار رنگ با سرعت 6 هزار در ساعت با غلتک ترامه، دستگاه لب چسب تمام
اتوماتیک، دستگاه برش 3 نوع دستگاه دایکات فکی با عرض 100 و 140 سانتی متر و دایکات پینگ پنگی و دایکات روتاری با سرعت 6 هزار عدد، دستگاه سلفون کش، دستگاه لمینیت سه چهارم اتوماتیک، سه دستگاه رگبار منگنه اتوماتیک، می باشند. تعداد پرسنل 20 نفر است، این پرسنل از افراد متخصص انتخاب شده اند که 6 ماه قبل از راه اندازی دوره دیده اند و از افراد با تجربه نیز استفاده شده است.
ما با این سابقه کم می توانیم ادعا کنیم که با شرکت هایی که 30 تا 40 سال قدمت دارند، رقابت می کنیم.
 
 
در مورد تیراژ کار و کیفیت کار توضیح بفرمائید؟

ما قابلیت تولید تعداد 6 هزار کارتن در ساعت را که روزی 60 هزار عدد در یک شیفت کاری خواهد شد را دارا هستیم.
این تیراژ بیشتر در اختیار شرکت های تبدیل .کار حرفه ای نیست بلکه در اختیار شرکت هایی است که تولید ورق دارند و با یک دستگاه چاپ چاک تولید می کنند و مشتری آن ها راضی است و چیز زیادی نمی خواهد. یعنی با کیفیت پایین این کار را انجام می دهند و به فکر کیفیت و تغییر آن ها نیستند.
این کیفیت و این تیراژ، برای بسته بندی شرکت هایی است که محصول آن ها پر تیراژ است و به جنس و نوع بسته بندی اهمیت نمی دهند و فقط محصولات آن ها در داخل یک کارتن قرار گیرد، برای آنها کافی است. این شرکت ها با این که QC دارند، در مورد بسته بندی هزینه نمی کنند و دنبال قیمت هستند چون با وجود شناخته شده بودن محصول و نداشتن رقیب دنبال بسته بندی متنوع نیستند مانند شرکت هایی مثل چی توز که چون مصرف آن ها بالا است، اصلا تمایل ندارند، روی جعبه کار کنند و کمیت مهم است. مابا شرکت هایی کار می کنیم که کیفیت برای آنها مهم باشد، مانند حدید جوان، همپا که شرکت مواد غذایی و لواشک و آلوچه بهداشتی بسته بندی می کند. مسئولین این کارخانه ها روی کار و روی طرح
حساس هستند و در چاپ هم تخصص دارند.
شرکت زربال پروتئین ( کاسیه ) که در فروشگاههای بزرگ مانند هایپر فروش دارد، به هیچ وجه در تولید بسته بندی برای جنس بازیافتنی استفاده نمی کنند.
شرکت دشت لگونی ( آنی شفت ) که میگوی سوخاری و ناگت تولید می کند دارای مواد بسته بندی مخصوص است و شرکت سمیران که شرکت بزرگ قدیمی تولید کننده سم است، از بسته بندی محکمی بهره می برد. برای اطمینان از استحکام بسته بندی، در آزمایش کارتن، آن ها را از فاصله 1 تا 5/1 متری پرتاب می کنیم.
 
 
شما چگونه تولید خود را بر اساس نیاز مشتری طبقه بندی می کنید ؟ خودتان بازاریابی می کنید و سفارش
می گیرید؟

بله ما یک گروه 4 و 5 نفره داریم که کارشان لجستیک کارخانه و بازاریابی و ارتباط با مشتری است. این گروه تحقیق می کنند که مشتریان به چه چیزی نیاز دارند و بر این اساس مشخص می شود که کدام مشتری به دنبال کیفیت و کدام به دنبال کمیت است.
گروهی هستند که قبلا نیازشان را از خارج وارد می کردند. ما کارتنی به آن ها ارائه می دهیم که با مواد و کیفیتی که پیش از این محصولات را دریافت می کردند مشابه است.
در واقع شرکت هایی که کیفیت برایشان مهم نیست، مشتریان ما نیستند. ما تخصص تولید کارتن داریم نه ورق و تولید ورق را انجام نمی دهیم. مثل این است که شرکت ذوب آهن اصفهان بگوید، ما فرآورده های آهن را هم تولید می کنیم مانند رینگ ماشین و مترو و هواپیما هم می سازیم. در واقع اینجا باید گفت: تکلیف شرکت هایی که تخصصی کار می کنند، چیست؟
ببینید، هیچ وقت کارتن ساز سرمایه اش این قدر جمع نمی شود که کارخانه ورق سازی احداث کند.
معمولا در ماه، 2شرکت صنعت کارتن بر شکست می شود به دلیل این که واردات انبوه از چین موجب ضربه خوردن کارتن ساز شده است مثل این که وقتی کفش وارد می شود شرکت های کفش سازی بر شکست می شوند.
من برای جنس ایرانی ارزش قائلم. چون چند کارگر ایرانی برای تولید آن فعالیت کرده اند که اگر این همین جنس از بیرون از کشور وارد شود، همین کارگران بی کار می شوند و به فساد آلوده می شوند.

خودتان به فکر تولید ورق هستید؟

به فکر تولید ورق نیستم چون باید مقدار زیادی کاغذ خرید کنم ولی الان از هر کجا که بخواهم خرید کنم و به هر شکلی که بخواهم آن را مصرف می کنم.
وقتی خودم تولید کنم، به فکر تیراژ می افتم و از همان ورق برای مشتری کارتن درست می کنم و دیگر نمی توانم از ورق های متنوع دیگر استفاده کنم.
 
 
فکر می کنید آیا کسی هست که این کارتن های تولیدی را باز کند ودر آزمایشگاه، امتحانش کند و ببیند شوک حرارتی را تحمل می کند یا این که برای بسته بندی مواد غذایی استفاده می شود اساسا بازیافتی است یا نه؟ اصلا کسی این کار را می کند؟نه.

در آزمایشگاه های شما چه آزمایش هایی انجام می شود؟

ما بسته به درخواست مشتری می آییم، جنس را آنالیز می کنیم. مثلا جنس چه مسافتی را باید طی کند. چه مسافتی و چه وزنی را باید تحمل کند.اگر جنس در یک مسافت طولانی برده شود، پارامترهایی مانند ماندگاری، دم کردگی، باران، آفتاب، خشکی، رطوبت و ... وجود دارد که مثلا اگر این مسافت وجود نداشته باشد بسته بندی ظریف و ارزان تر خواهد بود. ما این ها را از مشتری می پرسیم و تفکیک می کنیم.
ما جنس را به دو قسمت مواد غذایی و مواد صنعتی تقسیم می کنیم.
برای بسته بندی مواد غذایی باید از مواد بهداشتی استفاده شود. باید کارتن کیپ باشد و یا از نفوذ هوا جلوگیری شود . در بعضی موارد هم باید راه هوا بگذارید تا خشک نشود.
فرضا کارتن سم آزمایش حساس تری دارد. ما برای این کارتن ها از 60 درصد کیفیت بالاتری استفاده می کنیم.
ما برای رسیدن به قیمت پایین، پیش خرید ورق داریم و یا به صورت نقدی می خریم.

نظر شما درباره افزیش وزن شانه های تخم مرغ و به تبع آن افزایش قیمت آن چیست؟

من از کسانی که مقوا تولید می کنند، گلایه دارم و همین طور از کسانی که در صنف شیرینی فروشی هستند.واقعا آدم خجالت می کشد که بر فرض مثلا یک کیلو شیرینی می خواهید، اول درب جعبه را بر دارند و در زیر جعبه قرار می دهند، بعد شیرینی را می کشند و 200 گرم وزن جعبه را به شما می فروشند.
یعنی شیرینی فروشان سودشان در فروش مقوا است. بازرس هم نظارت می کند ولی متاسفانه درست نمی شود.
 










 

 

شما خلا چه نظارت هایی را در بخش کارتن سازی احساس می کنید؟ چه نظارت هایی باید باشد که کار بهتر شود؟

وجود یک اتحادیه کارتن واقعا لازم است. در حال حاضراتحادیه ورق سازان وجود دارد. ولی در این اتحادیه خودشان تصمیم می گیرند خودشان نرخ تعیین می کنند. اگر یک اتحادیه مخصوص تولید کنندگان کارتن باشد دیگر به ورق سازان اجازه نمی دهند که کارتن تولید کنند. واقعا مسخره است که یک نفر هم تولید کننده باشد و هم رقیب مشتری باشد. ما فقط در ایران چنین چیزی داریم.
آقای تولید کننده ورق به من ورق می فروشد و مستقیما خودش رقیب من هم هست. همون جایی که من قیمت می دهم، او هم قیمت می دهد.این رقابت سالم نیست. یکی یکی تولید کنندگان کارتن دارند حذف می شوند.
یک اتحادیه کارتن سازان ، فقط با حضور تولید کنندگان کارتن باید وجود داشته باشد تا بگوید شما که ورق تولید می کنید چه تخصصی در تولید کارتن و تبدیل کارتن دارید.
این یک صنف جداگانه است. مثل این است که بانک مرکزی که سکه طلا ضرب می کند بیاید ملزومات طلا مثل گردنبند و انگشتر و ... هم تولید کند. بازار طلا فروشان باید تعطیل شود. یا مانند مثالی که در مورد ذوب آهن زدم.

بسته بندی چقدر در کشور جدی گرفته می شود؟

اگر نظر من را می خواهید، تخصص در این صنعت باید طبقه بندی شود. قسمتی متخصص تولید کارتن و کسانی متخصص تولید ورق هستند. تنها کاری که می توان کرد، این است که در هزینه حمل و نقل صرفه جویی شود، نه این که فقط به فروش ورق فکر کنند.
یعنی تولید کننده ورق، کارتن را به قیمت تمام شده ای که من ورق را می خرم، به مشتری من می دهد.
اگر قیمت درست تعیین شود، هم برای خودش خوب است و من هم می توانم کار کنم. شما کار می کنی همان سود را می برید، من هم همان مقدار سود را. فقط مصرف کننده بد عادت نمی شود.  
 
شما مجازید از 5 تا 20 درصد برای بسته بندی هزینه کنید.مثلا دوربین دارید با قیمت 500 هزار تومان، مجازید که 25000 هزار تومان خرج بسته بندی آن دوربین کنید. کشور هزینه بسته بندی یک محصول را تا 300 درصد انجام می دهد.
مثلا یک فنجان 100 تومانی را در بسته بندی مخملی و پر زرق و برق، می فروشد.
 
 


 

 

انتقادی که معمولا تولید کنندگان دارند از بیمه و مالیات و استفاده نکردن از اتباع افغانی است توضیح
می فرمائید؟

بله. مامور بیمه می آید، وارد کارگاه می شود، به این شکل که می گوید، آقای x، می گوییم که بیرون از شرکت است. اسم او را خط می زند و جریمه می کند. می گوییم شاید برای کاری به بیرون شرکت رفته و نمی تواند حضور داشته باشد اما مامور محترم می گوید مدارک شرکت را بیاورید. دفتر روزنامه و ... . همین ، یک روز وقت ما رو می گیرد و ما را از کار و زندگی می اندازد. بعد مگر ما کارگر همسایه را بیمه می کنیم؟
مامور دارایی می آید، وضعیت اقتصادی را می داند، باز هم می داند که مثلا ما 30 میلیون تومان درآمد داشته ایم ولی 50 میلیون پول ما را نداده اند. باز هم 15 میلیون برای شما مالیات می برد.

هزینه انرژی چطور است؟

ما که برای 20،30نفر اشتغال زایی کردیم و 20 تا 30 خانواده را تحت پوشش قرار داده ایم و 30 نفر بیکار را از جامعه کم کرده ایم. فقط به جای اینکه به ما کمک کنند، گفتند، بیایید قسطی کنید . این یعنی چی؟
پول برق و گاز ... که هر ماه و هر دو ماه می آید، چگونه می شود، قسطی پرداخت کرد.ما نمی دانیم چه کنیم؟ با واردات بجنگیم یا با مالیات، بیمه و کارگر؟ از یک طرف هم تولید کنندگان ورق قیمت تست لاینر به دست مشتری می دهند و مشتری هم که عرض کردم 99 درصد سواد کار را ندارد و
حاضر است با 50 تومان قیمت کم تر قرارداد ببندد.من اگر طلا یا ارز می خریدم دیگر دغدغه حقوق و مالیات، بیمه و عیدی کارگر را نداشتم و سود من هم 4 برابر بود. کسی باید بیاید، جلوی این کارها را بگیرد

ما نمی خواهیم از ما دفاع کنند یا چیزی به ما بدهند، فقط به ما ضربه نزنند و بگذارند کارمان را بکنیم.مامور بیمه یک طرف، دارایی یک طرف، امروز کاغذ می خرید با دلار 1400 تومان فردا دلار شده 1800 تومان بعد که نمی فروشیم می گویند چرا نمی فروشید؟
دلار را نمی توان ثابت نگه دارید و من هم که نمی توانم امروز به مشتری 200 تومان قیمت بدم فردا می شود 2500 تومان و مشتری نمی خرد. کسانی هستند که کارتن فله وارد می کنند. چهار نفر جمع می شوند و مونتاژ می کنند.
حقوق کارگر را ندارم بدهم جنس می فروشم چک 3 الی 4 ماهه می گیرم.طرف هر طور که دوست داره پول می دهد.
 
منبع : مجله دنیای کارتن - سال اول - شماره سوم - خرداد ماه 1391  
   

[بازگشت به فهرست]