کنترل قوی‌تر «لیکور سبز» باعث افزایش بهره‌وری و صرفه‌جویی در کارخانه می‌شود

او با تکیه بر دهه‌ها تجربه در بهینه‌سازی سیستم‌ها و بهبود فرایندهای صنعتی، نشان می‌دهد که شفاف‌سازی دقیق‌تر لیکور سبز می‌تواند مصرف مواد شیمیایی را کاهش دهد، از رسوب‌گذاری جلوگیری کند و بهره‌وری عملیاتی را بهبود بخشد—و اینکه نظم و نگهداری مؤثر در کارخانه مستقیماً به صرفه‌جویی هزینه و افزایش قابلیت اطمینان منجر می‌شود.

مطالعه موردی: در مواجهه با فشار هزینه در یک کارخانه خمیر سفیدشده با ظرفیت ۱۵۰۰ تن خشک در روز، تمرکز خود را بر واحد سفیدکننده گذاشتیم و این فرضیه را مطرح کردیم که وجود بیش از حد لجن‌های لیکور سبز حاوی C، Ca، Mg، Mn، Fe، Ba و Al عامل اصلی افزایش نیاز به مواد شیمیایی سفیدکننده است.

زمانی که شفاف‌سازی لیکور سبز ضعیف باشد، این عناصر غیر فرایندی وارد لیکور سفید می‌شوند و به خط الیاف می‌رسند که پیامدهای شدیدی به همراه دارد: فلزات کاتالیزوری (Mn، Fe) باعث مصرف ClO₂ و H₂O₂ می‌شوند و اپراتور را مجبور می‌کنند تا برای حفظ روشنی، دوز مواد شیمیایی را افزایش دهد. کلسیم و باریم رسوبات مقاوم اگزالات ایجاد می‌کنند که تجهیزات را مسدود کرده و زمان توقف را افزایش می‌دهد. شیمی ناپایدار نیز باعث برگشت روشنی می‌شود و در نتیجه سفیدکننده بیش از حد به‌کار می‌رود.

برای کمی‌سازی این موضوع، یک آزمایش ۱۴ روزه طراحی کردیم: ۷ روز پایه با ۲۲۵ ppm و سپس ۷ روز با کنترل بهینه لجن‌ها در سطح ۵۰ ppm از طریق تزریق بیش‌ازحد پلیمر. در این دوره فلزات موجود در لیکور سفید و خمیر، همراه با شاخص‌های کلیدی عملیاتی مانند نیاز به ClO₂ و نیمه‌عمر پراکسید، همگی نسبت به تن خشک عادی‌سازی و پایش شدند.

 

 

کار تحلیلی به‌گونه‌ای طراحی شد که مسیر آلاینده‌ها و اثرات خاص آن‌ها را ردیابی کند:
برای سنجش فلزات (Mn، Fe، Ca، Ba، Al) در لیکورها و خمیر (از طریق استخراج DTPA) از طیف‌سنجی نشر نوری پلاسمای جفت‌شده القایی (ICP-OES) استفاده شد.

یون‌کروماتوگرافی (IC) برای اندازه‌گیری آنیون‌هایی مانند کلرید و سولفات به‌کار رفت. تیتراسیون‌های استاندارد نیز کیفیت لیکور سفید (قلیائیت و سولفیدیته) را تأیید کردند.

تست‌های عملکردی شامل کدورت، TSS، COD و به‌ویژه آزمایش‌های مقیاس آزمایشگاهی تقاضای دی‌اکسید کلر و نیمه‌عمر پراکسید بر روی فیلتریت خمیر بودند تا اثر کاتالیزوری فلزات به‌طور مستقیم ارزیابی شود.

از آزمون‌های آماری t-test و نمودارهای CUSUM برای شناسایی تغییرات معنی‌دار در مصرف مواد شیمیایی بین دوره‌های آزمایش استفاده شد. شاخص‌های کلیدی عملکرد روزانه (KPIs) ردیابی و به‌صورت تصویری نمایش داده شدند تا تیم بهره‌برداری در نزدیک به زمان واقعی داده‌های کاربردی در اختیار داشته باشد.

نتایج قاطع بودند. بهبود در جمع‌آوری لجن‌ها به‌طور چشمگیری بار فلزات واسطه را کاهش داد. این کاهش مستقیماً با افت مصرف مواد اکسیدکننده از 13.8 به 8.5 کیلوگرم ClO₂ در هر تن خشک همراه بود. آزمایش، صرفه‌جویی سالانه‌ای در حد صدها هزار دلار در مصرف مواد شیمیایی پیش‌بینی کرد، به‌علاوه منافع اضافی از قبیل کاهش رسوب‌گذاری، افزایش زمان آماده‌به‌کار و پایداری بهتر محصول. این موضوع تأیید می‌کند که شفاف‌سازی دقیق لیکور سبز بخشی اساسی از نگهداری کارخانه است که بازگشت سرمایه سریع داشته و فشار مزمن بر واحد سفیدکننده را برطرف می‌سازد.

علاوه بر این، لجن‌ها و عناصر غیر فرایندی، نیاز انرژی در کوره آهک را افزایش می‌دهند. لجن‌های لیکور سبزی که به‌خوبی حذف نمی‌شوند، کلسیم، منیزیم و سایر جامدات را وارد لیکور سیاه می‌کنند؛ جایی که باعث تشکیل رسوب و ته‌نشینی در تبخیرکننده‌ها می‌شوند، که این موضوع بازده انتقال حرارت را کاهش داده و هزینه‌های بخار و تعمیر و نگهداری را افزایش می‌دهد. این مسئله همچنین تجمع عناصر غیر فرایندی در مراحل بعدی را تشدید کرده و در نهایت مصرف مواد شیمیایی در واحد سفیدکننده را بالاتر می‌برد.

بنابراین برخی از بهترین سرمایه‌گذاری‌های یک کارخانه، در حوزه شفاف‌سازی لیکور سبز است.