1. استفاده از زیرساختهای داخلی
• استفاده از دیتاسنترها و سرویسهای ابری داخلی برای نرمافزارهای سازمانی (ERP، CRM، اتوماسیون).
• میزبانی وبسایتها و سامانههای مهم در هاستهای داخل ایران.
2. راهاندازی شبکه داخلی مستقل
• طراحی اینترانت سازمانی که حتی بدون اینترنت خارجی کار کند.
• استفاده از سرورهای محلی (On Premise) برای سیستمهای حیاتی مثل تولید، انبار، حسابداری و کنترل صنعتی.
3. بومیسازی نرمافزارها
• جایگزینی سرویسهای خارجی با نمونههای داخلی یا نصبشده روی سرور داخلی (ایمیل سازمانی، پیامرسان سازمانی، مدیریت پروژه و …).
• کاهش وابستگی به APIها و سرویسهای خارجی.
4. اتصال به شبکه ملی اطلاعات
• گرفتن IP داخلی و اتصال مستقیم به NIX (نقاط تبادل ترافیک) در صورت نیاز.
• استفاده از CDN داخلی برای سرویسهای آنلاین.
5. امنیت و پشتیبانگیری
• تهیه بکاپ داخلی و آفلاین از دادههای حیاتی.
• تقویت امنیت سایبری چون شبکههای داخلی هم در معرض حمله هستند.
6. ارتباطات جایگزین
• داشتن چند مسیر ارتباطی:
o اینترنت ثابت چند اپراتور
o لینک رادیویی یا فیبر اختصاصی
o در برخی صنایع حتی ارتباط ماهوارهای یا MPLS خصوصی
7. پایش و اتوماسیون
• استفاده از سیستمهای مانیتورینگ شبکه و تولید که وابسته به اینترنت خارجی نباشند.
• ذخیره دادههای IoT و ماشینآلات در سرور داخلی کارخانه.
جمعبندی:
کارخانهها باید سیستمهای حیاتی خود را به اینترنت بینالملل وابسته نکنند و زیرساختی داشته باشند که حتی در صورت قطع اینترنت جهانی، تولید و عملیات داخلی بدون مشکل ادامه پیدا کند.
نویسنده: دکتر سید امیر حسینی