۱. مصرف بالای انرژی در کاغذسازی
حتی یک کارخانه کوچک کاغذسازی، برای فرآیندهایی مثل:
پخت و آمادهسازی خمیر
خشککردن کاغذ روی سیلندرهای بخار
پمپاژ آب و بازیافت
به انرژی برق و بخار بسیار زیادی نیاز دارد.
در حالی که نیروگاههای خورشیدی ظرفیت تولید محدودی دارند (مثلاً یک مگاوات نیروگاه خورشیدی زمینبر و گران است). این میزان توان نمیتواند پاسخگوی بار مداوم یک کارخانه کوچک باشد.
۲. نیاز به انرژی پیوسته (۲۴ ساعته)
کاغذسازی معمولاً خط تولیدی مداوم (continuous process) است. اگر برق قطع شود یا توان کم شود، خط باید متوقف شود که هزینه زیادی دارد.
نیروگاه خورشیدی فقط در ساعات آفتابی برق تولید میکند، آن هم با نوسان. برای استفاده دائمی باید سیستم ذخیرهسازی (باتریهای صنعتی) داشته باشی که بسیار گران است.
۳. هزینه بالای سرمایهگذاری اولیه
ساخت نیروگاه خورشیدی برای تأمین برق یک کارخانه کوچک سرمایهگذاری سنگینی میخواهد (چند ده تا صدها میلیارد تومان).
بازگشت سرمایه طولانی است و معمولاً برای کارخانههای کوچک که نقدینگی محدودی دارند، بهصرفه نیست.
۴. محدودیت فضا
برای نصب نیروگاه خورشیدی ظرفیت بالا، به زمین وسیع نیاز است. مثلاً یک نیروگاه ۱ مگاواتی حدود ۱.۵ هکتار زمین میخواهد. بسیاری از کارخانههای کوچک چنین فضایی ندارند.
۵. نیاز اصلی به بخار، نه فقط برق
بخش عمده انرژی در کاغذسازی صرف تولید بخار برای خشککنها میشود. نیروگاه خورشیدی فقط برق میدهد، نه بخار.
اگر کارخانه بخواهد بخار خورشیدی بگیرد، باید از کلکتورهای حرارتی خورشیدی استفاده کند که در مقیاس صنعتی پرهزینه و پیچیده است.
نتیجهگیری
نیروگاههای خورشیدی برای تأمین برق مصرفهای جانبی کارخانه (مثل روشنایی، دفاتر اداری، پمپها یا بخشی از ماشینآلات کممصرف) خوب هستند.
اما برای مصرف اصلی خط تولید بهویژه در کاغذسازی، به دلیل نیاز مداوم و حجم بالای انرژی، اقتصادی نیستند.
کارخانههای کوچک معمولاً بهتر است سراغ بهینهسازی مصرف انرژی (بازیافت حرارت، عایقبندی، استفاده از بویلرهای راندمان بالا) بروند تا نیروگاه خورشیدی.